hamraze_sokot

همراز سکوت

سایه اگر می‌فهمید

وسعت چشمان او را


خورشید را بهانه نمی‌کرد

می‌خواستم

سایه باشم


ابدی

برای او.

خورشید

حسود بود

غروب

تمام شدم!!

+نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/۱٩ساعت۱٠:۳٩ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

حالا دیگر
بهانه ای برای تعبیر خواب های ندیده ام
ندارم .
کاش می آمدی و می دیدی
که بی تو
خاکستر نشین شبهای بی ستاره ی جنوبم

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٩/٢٦ساعت٥:٤۸ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

آرام تر سکوت کن...


صدای بی تفاوتی هایت...


آزارم میدهد...!

 

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/٢٦ساعت٢:٢٢ ‎ق.ظتوسط همراز | نظرات ()

عشق را می خوانیم

عشق را می فهمیم

عشق را پیشه ی خود می سازیم

و به ناگاه چه بد قافیه را می بازیم

گاه می اندیشم

کار ما ادمها

دور بی حاصلی از مشغله و ساختن ویرانیست!

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/۱٢ساعت٢:۱٤ ‎ق.ظتوسط همراز | نظرات ()

وقتی که باد می وزید

غصه هایم را با خود می برد .

امروز باد وزید .

خوشحال نیستم !

این باربه جای غصه هایم

روسری گلدار مادرم را برد.

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٦/۳۱ساعت۱٢:٤٧ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

میتوانم در اندوه دست و پا زنم

در تمام تالاب هایش!

اما کمترین تلنگر شادی پاهایم را سست میکند

و من مستانه میلغزم !

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/۱٢ساعت٤:٢٢ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

 

 

در دلواپس ترین غروب زندگی                                                  
از پنجره ی کوچک اتاق شب را به تماشای تو ایستادم               

و چه زیباست امشب که تو را می بینم                                     
و
من
هر شب ، شب را                                                           
به انتظار دیدن
تو                                                                     
قدم زنان تکرار می کنم                                                            

  

 

 

 

 

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/۱٥ساعت٥:٥٢ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

مرا


شوقِ دیدنِ ماه ،


به کمینِ شب می کشاند

 
ستاره ها ،


بهانه ای بیش نیستند !

 

+نوشته شده در ۱۳۸٩/۳/۱٦ساعت۱:۳٤ ‎ق.ظتوسط همراز | نظرات ()

دیروز

از پشت سفیدی چهارچوبها

غزلی تمام کردم

و نیامده رفت!

امروز

از پشت ماتی شیشه ها

تمام می کنم

و غزلی می ماند

تا همیشه بی نام...

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/٩ساعت۳:٥٤ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()

      چگونه بگویم

  چگونه فریاد کنم

  اندوه سال های نبودنت را

  آنقدر از من دوری

  که برای رسیدن تقویم  قد نمی دهد

  اما

  چشمهای منتظر

  و دردی که با دیدنت تسکین می یابد

  همه وهمه

  نشان نبودنت را میدهند.

  تمام نامه ها را

  به

 آدرسی که ندارم پست خواهم کرد

+نوشته شده در ۱۳۸٩/۱/٢۳ساعت٤:٠٢ ‎ب.ظتوسط همراز | نظرات ()